Witaj GOŚCIU ( Zaloguj się | Rejestracja )
 
2 Strony  1 2 > 
Reply to this topicStart new topicStart Poll

> Talas 751
     
akaptur
 

I ranga
*
Grupa: Użytkownik
Postów: 29
Nr użytkownika: 9.213

Agata Kapturkiewicz
Zawód: uczen
 
 
post 14/03/2006, 23:01 Quote Post

na tym forum bitwa pod Talas byla juz kilkakrotnie wspominana, ale nigdy dosc wyczerpujaco. chcialam tu po pierwsze poprosic o literature do ktorej mozna by siegnac odnosnie tej bitwy (nie wiem, moze bellona kiedys wydala?). poza tym dobrze by bylo sprobowac "rozgryzc" sprzeczne czasem informacje... np. Benedykt Zientara pisze: "Dopiero klęska zadana Arabom przez wojska chińskie pod Talas w 751 r. zahamowała ich ekspansję w tym kierunku, a nawet zmusiła do wycofania się z części zdobytych obszarów.", natomiast Jan Kieniewicz - "Ekspansja Chin za Tangów została zatrzymana przez Arabów (Talas 751) i Tybetańczyków, a władza centralna zdecydowanie osłabła w drugiej poł. VIII w." w zasadzie to nie musi sie wykluczac, ale szczerze mowiac powstaje maly zamet...
 
User is offline  PMMini ProfileEmail Poster Post #1

     
corvinus
 

Googlomaniak
*******
Grupa: Przyjaciel forum
Postów: 2.360
Nr użytkownika: 324

 
 
post 16/03/2006, 14:54 Quote Post

Nie znam w polskiej literaturze szerszego opracowania tej bitwy, szczątkowe informacje możesz znaleźć w Historii wojskowości; starożytność-średniowiecze" braci Dupuy.
Jeżeli chodzi o sam rezultat to wersja Kieniewicza jest zdecydowanie bliższa prawdzie, to Chińczycy (a nie Arabowie) zebrali cięgi.

linki na sieci (angielskojęzczyne):

http://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Talas_River

http://www.historyofjihad.org/china.html

http://www.suite101.com/article.cfm/east_a...istory/109812/1
 
User is offline  PMMini ProfileEmail Poster Post #2

     
bachmat66
 

vaquero
*******
Grupa: Użytkownik
Postów: 1.947
Nr użytkownika: 7.402

Dario TW
Stopień akademicki: Juris Doctor
Zawód: wolny
 
 
post 16/03/2006, 16:03 Quote Post

http://www.saudiaramcoworld.com/issue/1982...le.of.talas.htm

The Battle of Talas

Written by Barry Hoberman

For the Muslims, a thunderous triumph …

The eminent Sinologist L. Carrington Goodrich called it" one of the decisive battles of history," and the great Russian Orientalist and historian extraordinaire of Muslim Central Asia, Barthold, "declared that "this battle. . .determined the question which of the two civilizations, the Chinese or the Muslim, should predominate in the land (of Turkestan)." Yet few people have heard of the Battle of Talas (A.D. 751), in which Arab and Chinese armies clashed for the first and only time in recorded history, the Arabs scoring a spectacular triumph.

Nor is the engagement simply a landmark in political and military history. It had dramatic repercussions for the history of technology as well, because Chinese prisoners, captured at Talas and subsequently taken to Samarkand, taught the Arabs there how to manufacture paper, thus introducing that revolutionary technique into the Islamic world (see Aramco World, September-October 1979).

What led to this military encounter deep in the heart of Asia? How did the armies of a Muslim empire centered in Damascus come to contend with soldiers from as far east as the Pacific? The answer lies in the prior history of Arab and Chinese involvement in Central Asia.

As is well known, the swiftness of the early Arab conquests was nothing short of astonishing; scarcely two decades after the death of the Prophet Muhammad in A.D. 632, the entire Middle East as far as what is today northern Afghanistan had fallen to the Arabs. But Central Asia, then inhabited by such sedentary Iranian peoples as the Sogdians and Khwarizmians, along with a dizzying array of nomadic Turkic tribes, proved militarily a much tougher nut to crack.

Arab soldiers initially crossed the Oxus River (now Amu Darya) into Transoxania (in today's present-day Soviet Uzbekistan) in 654, but it was not until 705, when Qutaiba ibn Muslim became Umayyad governor of Khorasan, that the Arabs achieved real success in Central Asia. And though, in the following decade, Qutaiba subjugated such affluent mercantile cities as Bukhara and Samarkand, as well as the Oxus delta district of Khwarizm, south of the Aral Sea, Asian resistance in Transoxania erupted again after Qutaiba's death in 715. Nevertheless, by the end of the Umayyad period (750), most of Transoxania-one of the wealthiest lands of the medieval world, thanks to its extensive trade with China, largely in silk, and Eastern Europe, in such goods as furs, amber, honey, and walrus ivory - had been incorporated into the Islamic realm.

This conquest, however, put the Muslims on a collision course with China, which had made its presence felt in these areas as early as the second century B.C. and which at times exerted hegemony over small kingdoms in Turkestan - modern Sinkiang - and over such Silk Road oases as Karashahr, Kucha, Aksu, Kashgar, Yar-kand, and Kfiotan - names that conjure up storybook images of slow caravans of Bactrian camels, carrying cargoes of silk and jade and plodding silently across shifting sands and eerie, lifeless wastes.

During the T'ang dynasty (A.D. 618-907), however, the Chinese influence began to reach even further westward, resulting in a tradition of Chinese overlord-ship crystallizing in such regions as Transoxania. T'ang troops rarely ventured beyond Tokmak, but commercial and diplomatic links between China and Transoxania were, nonetheless, quite strong. Even after the conquests of Qutaiba ibn Muslim, the petty kings and princes of the Central Asia city-states continued to send embassies to China, and to receive in return grandiloquent, if hollow, Chinese titles from the reigning emperor, Hsuan-tsung.

Early in the eighth century, then, we see the Arabs pushing deeper and deeper into Iranian and Turkic lands within China's sphere of influence - two titans, each in the midst of a vigorous period of expansion, on a definite collision course.

Neither of these medieval colossi really wanted war with the other. For one thing, there would have been tremendous logistical problems. Neither army was adequately familiar with the topography of the regions and the job of moving troops, equipment, and provisions over such vast distances presented a formidable challenge. Moreover, what if the Arabs were suddenly faced with a native insurrection in Transox-ania, or the Chinese confronted with a similar situation in the Tarim Basin, their area? To restore order, combat units might have to be withdrawn from the front on short notice, and a military disaster could ensue.

War, moreover, would at least disrupt the phenomenally lucrative transcontinental silk trade and conceivably choke it off altogether - to the detriment of both titans. For that reason, perhaps, various Arab and Iranian embassies were sent, during the Umayyad era, to Ch'ang-an, Tang China's western capital. And though the historical records of these embassies are often confused and open to divergent interpretations, one Chinese source reveals that "Persia" sent 10 embassies between 713 and 755 - without saying that Persia was then a part of the Umayyad (and after 750, the Abbasid) empire; some of the embassies, therefore, may have actually been sent by Arab governors of Khorasan.

In any case, neither the Arabs nor the Chinese were really preparing for all-out war - and no war would have occurred had the unexpected not happened, as, in history, it so often does. This time it involved a third Asian empire whose fortunes were on the rise towards the middle of the eighth century: Tibet.

Originally, the Tibetans had burst into the arena of international politics under the first king of Tibet, the celebrated Srong-btsan Sgam-po, who died in A.D. 649 or 650. By about 670 they had stunned China by seizing the strategically vital regions in the Tarim Basin - which they held for over 20 years. This enmity continued during the first half of the eighth century as China won a series of hard-fought engagements, and, in an effort to put a permanent damper on the imperial aspirations of the plucky Tibetans, established alliances with tiny kingdoms on Tibet's rear flank: in Kashmir and the Pamir and Hindu Kush mountains.

Eventually, though, a crisis developed when a pro-Tibetan ruler came to power in the kingdom of Gilgit, located in the neighborhood of the modern city of the same name, now in Pakistan. The Chinese, after a number of unsuccessful attempts to rectify this unacceptable situation, finally sent a large army westward in 747 under the command of the famed Korean general Kao Hsien-chih who, in a dramatic campaign, remembered long after in both China and Korea, crossed the Pamirs and swooped down on an unsuspecting Gilgit. Demolishing the bridge across which Tibetan reinforcements would have had to arrive, Kao beheaded selected pro-Tibetan officials, and took the king and his Tibetan wife prisoner -thereby ending Gilgit's flirtation with China's enemy, but failing nonetheless to head off the impending collision with the Arabs at Talas.

On the Arab side, our key informants on the Battle of Talas are the renowned historian Ibn al-Athir (1160-1233) and the comparatively unheralded al-Dhahabi (1274-1348). (Curiously, the most outstanding early Muslim historian, al-Tabari [839-923], has nothing to say about the Battle of Talas - indicating, perhaps, that from the medieval Islamic perspective, the battle seemed a rather peripheral encounter.) And they, along with Chinese sources, suggest that the clash of empires at Talas had its roots in a purely local quarrel, in the year 750, between the rulers of two petty kingdoms - Ferghana and Chach - that caused Ferghana to seek the military assistance of the Chinese. Kao Hsien-chih, now governor of Kucha, responded by besieging Chach, promising its king safe passage and then treacherously decapitating him. The son of the executed ruler, however, escaped and got word to Abu Muslim, the Abbasid governor of Khorasan. Sensing a golden opportunity to diminish China's political role in Central Asia, Abu Muslim quickly mustered his army at Merv — in today's Soviet Turkmenistan - added reinforcements from Tukharistan, a province in the north of today's Afghanistan, and crossed the Oxus to march to Samarkand. There, he rejoined the army of Transoxania under Ziyad ibn Salih, formerly the Umay-yad governor of Kufa in Iraq, and Ziyad took command.

The Chinese had mobilized - in concert with the troops of Ferghana - 30,000 men, according to Chinese accounts, 100,000 according to the Arabs and in July, 751, met the armies of Islam near the town of Talas or Taraz on the Talas River. A modern city of Talas can be found in the Kirghiz S. S. R., but medieval Talas probably lay nearer to present-day Dzhambul.

Chinese annals say the fighting lasted for five days, while Arabic records are inconclusive as to the duration. The end result of this epic encounter, however, is unanimously attested by our sources. The Arabs, aided by the Qarluq Turks, utterly destroyed the Chinese army. In the words of al-Dhahabi, "God cast terror into the hearts of the Chinese. Victory descended, and the unbelievers were put to flight"

To al-Dhahabi, the battle was won by the strategic acumen of Ziyad ibn Salih whose name will forever be remembered in connection with this thunderous Arab triumph beyond the Jaxartes. But the Chinese pin the blame on the Qarluq Turks, who, one account says, were "revolting" or "rebelling" against Kao Hsien-chih. In other words the Qarluqs deserted the Chinese coalition and changed sides in the midst of the action. In fact, the Qarluqs, far from mutinying during the engagement, were allied with the Arabs from the beginning and probably attacked the Chinese from the rear as part of a carefully prearranged battle plan - formulated, we may suppose, by Ziyad ibn Salih

Medievalists, military historians, Arabists, and Sinologists have debated the long-term political ramifications of the Battle of Talas. Never again, it is true, were the Chinese to play a significant role in Central Asia west of the Tarim Basin. Furthermore, this area, in which Buddhist, Zoroastrian, Manichaean, and Nestorian Christian influences had been strong, eventually became almost entirely Muslim. Thus we sometimes read statements to the effect that "those historic days determined the fate of Central Asia," to quote one modern authority.

Nevertheless, it would be an exaggeration to regard the overwhelming Arab victory at Talas as the sole cause of China's withdrawal from the western half of Central Asia, since, about the same time that Kao Hsienchih's troops were vanquished by those of Ziyad ibn Salih, China was experiencing trouble elsewhere on her borders - with the bothersome Tibetans, the Uygur Turks in Mongolia, and in Manchuria the Khitan people, later to conquer much of North China. Khitan's troops, for example, thrashed a Chinese army near Ping-lu in 751 and in 754 Chinese forces suffered terrible defeats at the hands of the young kingdom of Nan-chao - today's Yunnan province - whose rulers were of Thai origin. The first of these two setbacks was sustained less than two months before the July debacle at Talas.

Simultaneously, China was being rocked by dissension within. Simmering opposition to the policies of Emperor Hsuan-tsung culminated in the revolt of 755, and the combination of external pressures and internal convulsions left China enervated and in a woeful state of decline. The defeat at Talas, therefore, did not by itself drive China permanently out of West Turkestan; it was a weakened China's manifest inability to bounce back after Talas that proved decisive in the end. In addition, to say that the battle was directly responsible for Central Asia's "turning Muslim" is to ignore the very real spiritual dimension in the region's gradual conversion to Islam -to wit, the strong inherent appeal of the Islamic faith, profoundly demonstrated over 13 centuries of world history.

Barry Hoberman, a free-lance writer, has an M.A. in Central Asian history from the University of Indiana.
 
User is offline  PMMini ProfileEmail Poster Post #3

     
MikoQba
 

Presbyterian Westminster Confession
********
Grupa: Moderatorzy
Postów: 3.766
Nr użytkownika: 8.008

James Nicholson
Stopień akademicki: Dysortograf
Zawód: Dziennikarz
 
 
post 16/03/2006, 16:08 Quote Post

Kilka lat przed bitwa Chiny przejęły kontrolę nad przełęczami Hindukuszu i Pamiru, a wielu lokalnych władców uznało się lennikami cesarza. Mniej wiecej w tym czasie Arabowie zajęli Transoksane (czyli ziemie za rzeką Oxus, dzisiaj Amu-darią w Uzbekistanie).Wasale Chin zażądali pomocy, a Arabowie wysłali swą armię dla zaprowadzenia porządku. W lipcu 751 roku obydwie armie spotkały się nad rzeką Tałas. Ocenia się, że Arabów i sprzymierzonych z nimi tybetanczyków było jakieś 50 tysięcy, pod wodzą Zijjada ibn Saliha, zaś Chińczyków 40 tysięcy, pod dowództwem Koreańczyka w służbie cesarskiej, o zsinizowanym nazwisku Gao Xian-zhi.(niektóre dane mówia nawet o 150 tysiacach Arabów i 100 tysiacach Chinczyków) Bitwa trwała pięć dni i z początku szala zwycięstwa przechylała się na stronę chińską. Później jednak na stronę arabską przeszły oddziały tureckich Karłyków, co przesądziło o porażce armii chińskiej. Chińczycy wykazali się jeszcze ciekawym pragmatyzmem, gdyż uznawszy, że wojska sojusznicze z Fergany opóźniają ich ucieczkę, wyrżnęli ichdo nogi i dopiero wycofali sie na wschód. Skutkiem tej bitwy było zahamowanie chińskiej ekspansji w Azji środkowej. Natomiast zaczynajacy sie rozsypywac kalifat nie miał juz dosc energi by prowadzic dalsze podboje na wschodzie.

A tak wygladali wojownicy spod Talas.
user posted image
Turcy

user posted image
Arabowie

user posted image
Chińczycy

user posted image
Tybetańczycy
 
User is offline  PMMini ProfileEmail Poster Post #4

     
Subutai
 

III ranga
***
Grupa: Użytkownik
Postów: 225
Nr użytkownika: 12.560

Zawód: student
 
 
post 16/03/2006, 21:38 Quote Post

Z jakiego osprey'a są ci Chińczycy i Tybetańczycy?
 
User is offline  PMMini ProfileEmail Poster Post #5

     
akaptur
 

I ranga
*
Grupa: Użytkownik
Postów: 29
Nr użytkownika: 9.213

Agata Kapturkiewicz
Zawód: uczen
 
 
post 17/03/2006, 23:35 Quote Post

dzieki wielkie za odp, bardzo ciekawe:). wytropilam jednak jeszcze nowe rozbieznosci a propos umiejscowienia - spotyka sie formule "pod Talas" i "nad rzeka Talas", a z kolei C.P. Fitzgerald piszac (chyba) o tej wlasnie bitwie, umiejscawia ja w dolinie rzeka Ili. patrzylam w atlasie geograficznym i rzeka Talas jest niewielka lub byla kiedys wieksza, bo na mapie (swoja droga w dosc duzej skali) nie jest zaznaczona.
 
User is offline  PMMini ProfileEmail Poster Post #6

     
Arbago
 

Fingrowianin
********
Grupa: Użytkownik
Postów: 3.412
Nr użytkownika: 38.089

Grzegorz A. Owczarek
Stopień akademicki: magister historii
 
 
post 21/05/2008, 22:32 Quote Post

Witam! Tak więc rzeka nazywa się Tałas, a nie Talas, po prostu używamy angielskiej wersji nazwy rzeki. Bitwa odbyła się nad rzeką Tałas, natomiast nad tą rzeka znajduje się również miasto Tałas. Miejsce bitwy znajduje się więc w obecnym zachodnim Kirgistanie.
 
User is offline  PMMini ProfileEmail Poster Post #7

     
Gronostaj
 

Dławiciel Brabancki
*********
Grupa: Banita
Postów: 5.155
Nr użytkownika: 31.572

Zawód: BANITA
 
 
post 25/05/2008, 16:34 Quote Post

QUOTE(Arbago @ 21/05/2008, 23:32)
Witam! Tak więc rzeka nazywa się Tałas, a nie Talas, po prostu używamy angielskiej wersji nazwy rzeki. Bitwa odbyła się nad rzeką Tałas, natomiast nad tą rzeka znajduje się również miasto Tałas. Miejsce bitwy znajduje się więc w obecnym zachodnim Kirgistanie.
*


"Talas" to chyba nazwa bardziej starożytna - grecka, a "Tałas" wschodnia. Bo np. u Kopalińskiego jest napisana ta pierwsza wersja.

Pozdrawiam!
 
User is offline  PMMini Profile Post #8

     
rycymer
 

Ellentengernagyként
*********
Grupa: Przyjaciel forum
Postów: 5.900
Nr użytkownika: 30.754

Mariusz Borecki
 
 
post 25/05/2008, 19:37 Quote Post

Talas czy Tałas - co za różnica? Ta druga jest spolszczoną nazwą pierwszej: ot, cała tajemnica... smile.gif Per exemplum L. Podhorodecki pisząc o mieście Solhat na Krymie używa miana Sołhat, a i tak wszyscy zainteresowani wiedzą, o co chodzi... wink.gif
 
User is offline  PMMini ProfileEmail Poster Post #9

     
yarovit
 

Lemming Pride Worldwide
*******
Grupa: Użytkownik
Postów: 2.679
Nr użytkownika: 22.276

Zawód: Radca prawny
 
 
post 25/05/2008, 20:15 Quote Post

Myślę, że od roztrząsania mało w sumie ważnych zagadnień lingwistycznych znacznie bardziej istotne jest dyskutowanie nad historycznymi implikacjami rzeczonej bitwy.

Moim osobistym zdaniem bitwa większego znaczenia nie miała. Wycofanie się Chin z Azji Środkowej było w większym stopniu spowodowane przez rozkład cesarstwa Tangów w nadchodzących dekadach. Również nie jest prawdą, że to właśnie bitwa nad Talas spowodowała zwycięstwo islamu w tym regionie. Religię tę już wcześniej przyjęły ośrodki miejskie Transoksanii z Samarkandą i Bucharą. Natomiast w innych regionach religia Mahometa nie osiągnęła jeszcze długo znaczącego sukcesu. Pierwszym większym plemieniem które przyjęło islam byli dopiero Karłucy, którzy dokonali tego w 10 wieku. Zaś islamizacja Wielkiego Stepu zaszła na dobrą sprawę dopiero po rozpadzie imperium Mongołów.
 
User is offline  PMMini Profile Post #10

     
Gronostaj
 

Dławiciel Brabancki
*********
Grupa: Banita
Postów: 5.155
Nr użytkownika: 31.572

Zawód: BANITA
 
 
post 26/05/2008, 15:03 Quote Post

A może bitwa nad rzeką Talas była nierozstrzygnięta? Co sądzicie o tej teorii?

QUOTE(yarovit @ 25/05/2008, 21:15)
islamizacja Wielkiego Stepu zaszła na dobrą sprawę dopiero po rozpadzie imperium Mongołów.
*


I trwa jeszcze do dziś.

Pozdrawiam!
 
User is offline  PMMini Profile Post #11

     
yarovit
 

Lemming Pride Worldwide
*******
Grupa: Użytkownik
Postów: 2.679
Nr użytkownika: 22.276

Zawód: Radca prawny
 
 
post 26/05/2008, 15:12 Quote Post

QUOTE(Gronostaj @ 26/05/2008, 16:03)
I trwa jeszcze do dziś.


Niby w jakim sensie?
 
User is offline  PMMini Profile Post #12

     
rycymer
 

Ellentengernagyként
*********
Grupa: Przyjaciel forum
Postów: 5.900
Nr użytkownika: 30.754

Mariusz Borecki
 
 
post 26/05/2008, 15:18 Quote Post

QUOTE(yarovit @ 26/05/2008, 16:12)
Niby w jakim sensie?
*



Dobre pytanie - też rad byłbym się dowiedzieć... wink.gif
 
User is offline  PMMini ProfileEmail Poster Post #13

     
Gronostaj
 

Dławiciel Brabancki
*********
Grupa: Banita
Postów: 5.155
Nr użytkownika: 31.572

Zawód: BANITA
 
 
post 26/05/2008, 16:48 Quote Post

QUOTE(yarovit @ 26/05/2008, 16:12)
QUOTE(Gronostaj @ 26/05/2008, 16:03)
I trwa jeszcze do dziś.


Niby w jakim sensie?
*


Niektórzy wyznają jeszcze na Wielkim Stepie szamanizm.

Pozdrawiam!
 
User is offline  PMMini Profile Post #14

     
yarovit
 

Lemming Pride Worldwide
*******
Grupa: Użytkownik
Postów: 2.679
Nr użytkownika: 22.276

Zawód: Radca prawny
 
 
post 7/10/2008, 1:12 Quote Post

QUOTE(Gronostaj @ 26/05/2008, 17:48)
QUOTE(yarovit @ 26/05/2008, 16:12)
QUOTE(Gronostaj @ 26/05/2008, 16:03)
I trwa jeszcze do dziś.


Niby w jakim sensie?
*


Niektórzy wyznają jeszcze na Wielkim Stepie szamanizm.

Pozdrawiam!
*



Z Twojej poprzedniej wypowiedzi zrozumiałem iż islamizacja dalej postępuje, a o czymś takim w ostatnich dekadach nie słyszałem.

Zresztą, co rozumiesz pod pojęciem "szamanizm"? Wielki Step zawsze był regionem wielkiego pluralizmu religijnego. Wprawdzie postępy islamu i buddyzmu lamaistycznego sprawiły iż dzisiaj regionowi daleko do różnorodności z 10 wieku, jednak na Stepie dalej współistnieje wiele różnych wyznań. Obok islamu i buddyzmu mamy tutaj chrześcijaństwo (zaprowadzone przez carską Rosję prawosławie oraz nowe misjonarskie importy - katolicyzm i protestantyzm). Dalej istnieją plemiona wyznające tengryzm, czyli pierwotny system wierzeń ludów tureckich, bardzo niewielu natomiast zostało wyznawców religii bon. Na koniec zostają różne kulty sił natury, w tym to co określa się zazwyczaj tym nieszczęsnym mianem "szamanizm". Poza tym szerzą się wśród ludności osiadłej nowe religie, np. Bahaizm.
 
User is offline  PMMini Profile Post #15

2 Strony  1 2 > 
1 Użytkowników czyta ten temat (1 Gości i 0 Anonimowych użytkowników)
0 Zarejestrowanych:


Topic Options
Reply to this topicStart new topic

 

 
Copyright © 2003 - 2016 Historycy.org
historycy@historycy.org, tel: 12 346-54-06

Kolokacja serwera, łącza internetowe:
Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej