Witaj GOŚCIU ( Zaloguj się | Rejestracja )
 
11 Strony « < 9 10 11 
Reply to this topicStart new topicStart Poll

> Język gocki
     
Alexander Malinowski 3
 

VIII ranga
********
Grupa: Użytkownik
Postów: 3.494
Nr użytkownika: 100.863

Alexander Malinowski
Zawód: Informatyk
 
 
post 14/06/2020, 13:01 Quote Post

Wygląda na to, że dostały się do Polski przez Bizancjum i Ruś.
 
User is offline  PMMini ProfileEmail Poster Post #151

     
Spiryt
 

Ostatni Wielki Gumiś
*******
Grupa: Użytkownik
Postów: 1.531
Nr użytkownika: 40.921

Stopień akademicki: licencjata
Zawód: student
 
 
post 14/06/2020, 13:57 Quote Post

QUOTE(Jakober @ 13/06/2020, 19:00)
QUOTE(Alexander Malinowski 3 @ 13/06/2020, 15:26)
A dlaczego gurke to zapożyczenie? W szwedzkim też jest, więc może jest to słowo IE?
*


Tu trzeba by zapytać autorów niemieckich. Bellmann w "Slavoteutonica" twierdzi, że 'Gurke w znaczeniu 'ogórek' pojawiło się w niemieckim pierwszy raz ok. 1500 roku i według niego pochodzi na pewno ze staropolskiego. Natomiast do słowiańskich trafiło prawdopodobnie z greki, zmieniając po drodze znaczenie.
*



QUOTE(Alexander Malinowski 3 @ 13/06/2020, 19:14)
Wiki też tak pisze. Po drodze były dwa określenia, gurke było we wschodnioniemieckim, a Guckummer były ma Zachodzie i Południe. Ostatecznie gurke wygrał, przy czym faktycznie pochodzi z greki.

Ogólnie jest to dziwne, bo Polska nie ojczyzną ogórka.
*





Słowo 'ogórek' pochodzi od prasłowiańskiego "ogurь", z którego pochodzą nazwy we wszystkich językach słowiańskich.

Powszechne są postacie z przyrostkami, jak rosyjskie огурец (oguréc), z prsł."-ьcь", w polskim najwyraźniej też są ślady nazwy "ogurzec" z tym przyrostkiem.

Słowo niemieckie jest zapożyczeniem dość oczywistym, składa się z "gur" pochodzącego z "rdzenia", i "ke" które pochodzi od polskiego przyrostka.

Prasłowiański zapożyczył to słowo z Greki, przy czym co do pochodzenia w Grece nie ma najwyraźniej zgody.

"Ogurь" nie może pochodzić od tego "angurion" o którym pisze Bruckner, - od tego pochodzi zaświadczony gdzieniegdzie wariant "ǫgurь". Powszechniejsza wersja bez nosowego "o" musi pochodzić od jakiegoś "auguros"

Niektórzy to słowo objaśniają po prostu jako przymiotnik ἄωρος (aōros) oznaczający "niedojrzały".

Składający się z "ὥρα" (hṓrā) - "czas, pora, sezon", zaprzeczonemu przez słynne greckie Alpha privativum - na polski możnaby to oddać jako 'nie(w)czesny".

Nazwa wzięłaby się z określenia ogórka jako niedojrzałego, w końcu wiecznie zielonego, może z jakiegoś złożenia jak "agouros pepon" (niedojrzała dynia). Ogórki, dynie, cukinie, kabaczki są mocno spokrewnione, więc można sobie wyobrazić nazywanie zieleńszego dyniowatego mianem 'niedojrzałego' innego przedstawiciela rodziny.

Ewentualnie może chodzić o jakieś słowo z substratu, pożyczkę, może to porównanie do niedojrzałości to jakaś starodawna etymologia ludowa, tego się już pewnie nie dowiemy.

QUOTE
Guckummer były ma Zachodzie i Południe.


Guckummer pochodzi, tak jak i angielskie cucumber z Łaciny, czyli po prostu z dwóch klasycznych nazw, wygrała 'grecko-słowiańska'. wink.gif




A co do tych nieszczęsnych 'spruces' to pozostaje tylko jedno pytanie - skąd w tej średniowiecznej Łacinie wzięło się to 'S'?


Bo pochodzenie od jakiegoś polskiego/ruskiego wyrażenia z przedrostkiem 'z' to najprostsze i jedyne wyjaśnienie które mi przychodzi do głowy, ale nie wiem nic o średniowiecznej Łacinie, więc może był tam jakiś proces który to wyjaśnia.

Ten post był edytowany przez Spiryt: 14/06/2020, 14:10
 
User is offline  PMMini Profile Post #152

     
Jakober
 

II ranga
**
Grupa: Użytkownik
Postów: 68
Nr użytkownika: 105.430

 
 
post 14/06/2020, 15:13 Quote Post

QUOTE(Lilla Weneda @ 14/06/2020, 11:34)
Ojczyzną ogórka są zbocza Himalajów. Tam występowały dzikie formy. Czy jest możliwe aby to warzywo uprawiano w czasach wspólnoty pra-IE ? Może ktoś ma na ten temat wiedzę na podstawie archeologii. Ja osobiście nie bardzo widzę taką możliwość.

Więc pewnie nie było wczesnego słowa w IE na to warzywo.
*



O czasach wspólnoty pra-IE nie potrafię nic powiedzieć.

Niemniej znalazłem bardzo ciekawą pracę na temat identyfikacji starożytnych nazw ogórka w oparciu o 'De Materia Medica' Dioskurydesa, 'De Re Rustica' Columelli, 'Historia Naturalis' Plinuisza Starszego oraz 'Zeraim' – porządek żydowskiej Miszny zawierający przepisy związane z rolnictwem. Zamieszczam link do pracy opublikowanej przez Oxford University Press i udostępnionej na stronie Annals of Botany: J. Janick, H. S. Paris, D. C. Parrish 'The Cucurbits of Mediterranean Antiquity: Identification of Taxa from Ancient Images and Descriptions', 2007.

Autorzy polemizują z tłumaczeniem greckiego sikyos agrios oraz sikyos hemeros, łacińskiego cucumis oraz hebrajskiego qishu'im jako 'ogórek' (ang. 'cucumber'), wskazując, iż tak opisy starożytne, jak i zachowana ikonografia nie dotyczą konkretnie ogórka, lecz innych dyniowatych; podważają powszechną, wynikającą z ich zdaniem błędnego tłumaczenia starożytnych tekstów opinię, jakoby ogórek był ulubionym warzywem starożytnych Greków i Rzymian; w konkluzji stwierdzają:
Nie ma niezbitych dowodów na istnienie Cucumius sativus (ogórka) w obrębie Morza Śródziemnego w omawianym okresie [I – II w. n. e.].”
 
User is offline  PMMini Profile Post #153

     
Jakober
 

II ranga
**
Grupa: Użytkownik
Postów: 68
Nr użytkownika: 105.430

 
 
post 14/06/2020, 15:29 Quote Post

QUOTE(Spiryt @ 14/06/2020, 13:57)
A co do tych nieszczęsnych 'spruces' to pozostaje tylko jedno pytanie - skąd w tej średniowiecznej Łacinie wzięło się to 'S'?
*



Nie wiem, czy w łacinie - tu nie było żadnego 's'. Łacińskie określenia na Prusy to: Prussia, Borussia, oraz Pruthenia.
 
User is offline  PMMini Profile Post #154

     
Spiryt
 

Ostatni Wielki Gumiś
*******
Grupa: Użytkownik
Postów: 1.531
Nr użytkownika: 40.921

Stopień akademicki: licencjata
Zawód: student
 
 
post 14/06/2020, 15:44 Quote Post

QUOTE(Jakober @ 14/06/2020, 15:29)
QUOTE(Spiryt @ 14/06/2020, 13:57)
A co do tych nieszczęsnych 'spruces' to pozostaje tylko jedno pytanie - skąd w tej średniowiecznej Łacinie wzięło się to 'S'?
*



Nie wiem, czy w łacinie - tu nie było żadnego 's'. Łacińskie określenia na Prusy to: Prussia, Borussia, oraz Pruthenia.
*




Zasugerowałem się jakimś wpisem, możliwe, że faktycznie nie było.

https://en.wiktionary.org/wiki/spruce

Wedug tego, kto pisał tę pozycję w Wikisłowniku to jakaś mutacja która miała zajść już w Middle English... Ale też nie jest wyjaśniona w żaden sposób.

 
User is offline  PMMini Profile Post #155

     
Jakober
 

II ranga
**
Grupa: Użytkownik
Postów: 68
Nr użytkownika: 105.430

 
 
post 14/06/2020, 16:44 Quote Post

Trop przemian, czy właściwie współistnienia różnych form można znaleźć w dokumentach spisanych w języku staroangielskim.

W „Proceedings and Ordinances of the Privy Council of England” znajdziemy np.:
- pod rokiem 1441: „A bill of divers complaintes upon merchantz of Pruce, Hansze, and Þe Dansk.”; widzimy nazwę kraju.
- pod rokiem 1443: „ Þe Spruciers & Hansze beth freer here in Ingland þan þe Kynges subgittes.”: Sprucier jako określenie osoby pochodzącej z Prus.
W „The Parliamentary Rolls of Medieval England 1275-1504” znajdziemy też jednak z podobnego okresu miano mieszkańca Prus m.in.:
- z 1442 roku: „They have putte your saide Englisshe Merchauntz in grete subjection..and have letted and restreyned thaym of beyyng and sellyng of their Merchaundises, but suche Merchandises and to suche persones, as the seide Prusers and Hansers lust.”
- z 1449 roku: „Every Venician, Italian, Januey, Florentyn..Lumbard, Hansers, Pruciers, beyng Merchants or Factours, and all other Merchants straungiers..paye to you oure Soveraigne Lord a Subsidie.”;
Lub w „The Exchequer Subsidy Roll of A.D. 1327”:
Ricardus le Sprus.”

Inny, ciekawy przypadek: jako nazwa koloru („pruska ochra”(?) – ciemny żółty) w przepisie artystycznym z ok. 1500 roku (Ashm.750 Artist.Recipes (Ashm 750) 258/7): „Tak boyl Armoniak, and half as myche of Spruce ocor, and a litil quantite of whyte coperose, and grynd al those wel with þe forsayde oyle, and temper it vp with þe forsayd siz.

Ten post był edytowany przez Jakober: 14/06/2020, 16:45
 
User is offline  PMMini Profile Post #156

     
Alexander Malinowski 3
 

VIII ranga
********
Grupa: Użytkownik
Postów: 3.494
Nr użytkownika: 100.863

Alexander Malinowski
Zawód: Informatyk
 
 
post 15/06/2020, 15:24 Quote Post

Czy s nie pojawiło się z języka francuskiego? le Sprus

QUOTE(Jakober @ 14/06/2020, 16:44)
Trop przemian, czy właściwie współistnienia różnych form można znaleźć w dokumentach spisanych w języku staroangielskim.

W „Proceedings and Ordinances of the Privy Council of England” znajdziemy np.:
- pod rokiem 1441: „A bill of divers complaintes upon merchantz of Pruce, Hansze, and Þe Dansk.”; widzimy nazwę kraju.
- pod rokiem 1443: „ Þe Spruciers & Hansze beth freer here in Ingland þan þe Kynges subgittes.”: Sprucier jako określenie osoby pochodzącej z Prus.
W „The Parliamentary Rolls of Medieval England 1275-1504” znajdziemy też jednak z podobnego okresu miano mieszkańca Prus m.in.:
- z 1442 roku: „They have putte your saide Englisshe Merchauntz in grete subjection..and have letted and restreyned thaym of beyyng and sellyng of their Merchaundises, but suche Merchandises and to suche persones, as the seide Prusers and Hansers lust.”
- z 1449 roku: „Every Venician, Italian, Januey, Florentyn..Lumbard, Hansers, Pruciers, beyng Merchants or Factours, and all other Merchants straungiers..paye to you oure Soveraigne Lord a Subsidie.”;
Lub w „The Exchequer Subsidy Roll of A.D. 1327”:
Ricardus le Sprus.”

Inny, ciekawy przypadek: jako nazwa koloru („pruska ochra”(?) – ciemny żółty) w przepisie artystycznym z ok. 1500 roku (Ashm.750 Artist.Recipes (Ashm 750) 258/7): „Tak boyl Armoniak, and half as myche of Spruce ocor, and a litil quantite of whyte coperose, and grynd al those wel with þe forsayde oyle, and temper it vp with þe forsayd siz.
*


 
User is offline  PMMini ProfileEmail Poster Post #157

11 Strony « < 9 10 11 
1 Użytkowników czyta ten temat (1 Gości i 0 Anonimowych użytkowników)
0 Zarejestrowanych:


Topic Options
Reply to this topicStart new topic

 

 
Copyright © 2003 - 2019 Historycy.org
historycy@historycy.org, tel: 12 346-54-06

Kolokacja serwera, łącza internetowe:
Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej